Vanessa pakte de theepot op
en schonk twee kopjes in. ’Ik wil je een klein cadeautje geven. Nee, niet
tegensputteren, je verdient het omdat je op het laatste moment voor die stomme
meid bent ingevallen. Het vervelende is dat ik bazig ga beslissen wat het zal
zijn. Kijk eens aan, je thee’
Elsa nam het kopje aan. Ze
besefte dat ze amper iets had gezegd, maar wist altijd nog niets te verzinnen
wat de moeite waard was. Mevrouw Lennox-Featherstone fladderde als een demente
vlinder van het ene onderwerp naar het andere.
‘Ik wil dat je een
kleurenanalyse laat doen’.
‘Pardon?’
‘Ik ken een leuke vrouw die
je kan vertellen welke kleuren bij je passen en welke niet – kleren, make-up,
dat soort dingen. Ik ga met je mee, zodat je niet in je eentje hoeft. Het is
echt heel leuk. Ik regel het wel en dan laat ik je weten wanneer we bij haar
terecht kunnen.’
‘Dat is echt aardig van u,
maar …’riep Elsa tegen. Het klonk allesbehalve leuk en wat is er mis met zwart?
‘Nee, kind, je hoeft niet
te bedanken. Het is een soort roeping van mij. Dat heb ik ook met ondergoed.
Niet dat je op dat gebied hulp nodig hebt. Je beha zit heel goed. Maar je moest
eens weten hoeveel veel vrouwen niet weten dat de tepel halverwege de schouder
en elleboog hoort te zitten. Je zou ze de kost moeten geven die de tepels op
ellebooghoogte hebben.’
Elsa moest haar lach
inhouden en stond op.
‘Het was gezellig,
mevrouw…eh…bedankt voor de gastvrijheid,’ zei ze snel, voor het geval dat ze
onderbroken zou worden.
Haar gastvrouw glimlachte
vriendelijk. ‘Graag gedaan. Je hoort van me zodra ik een afspraak met mijn
vriendin hebt gemaakt over je kleurenanalyse.
Mevrouw Lennox-Featherstone
belde en zei tegen Elsa dat ze haar op weg naar de studio haar zou komen ophalen.
“Het is een fantastisch mens. Ze verteld precies wat je staat en hoe je je kunt
kleden. Je krijgt ook make-up tips. Tot straks.’ Bron was ook inmiddels
gearriveerd, die dit voor geen goud wilde missen.
Als mevrouw
Lennox-Featherstone en die vrouw, waar ze nu al een hekel aan had, dachten dat
ze haar konden dwingen haar zwarte V-halstopjes weg te gooien, dan zouden ze
nog raar opkijken.
Vanessa Lennox-Featherstone
stond naast haar sportauto. Ze droeg een geranium broekpak in precies dezelfde
kleur als de auto. Ze mocht dan een vrouw van een zekere leeftijd zijn, ze
kleedde zich met stijl. Elsa moest dit met tegenzin toegeven en klemde haar tas
defensief tegen haar borst.
De studio waar Elsa haar
kwelling moest ondergaan lag in een mooie woonwijk aan de rand van het dorp.
Hij zag er aan de buitenkant er niet al te bedreigend uit, maar Elsa was er
niet gerust op. Achter een nette voortuin met een balustrade en carport konden
de meeste gruwelijke praktijken schuilgaan. Ze had films gezien – ze wist
genoeg.
De vrouw die opendeed was
allesbehalve angstaanjagend. Ze zag er zeer aantrekkelijk en verzorgd uit, dat
viel niet te ontkennen, en ze had een warme vriendelijke glimlach. Ze zag er
niet uit als een typische nazi en droeg geen vreemde kledingstukken die konden
wijzen op rigide ideeën over goed en fout. Maar Elsa weigerde zich
gerustgesteld te voelen; ze zou koste wat kost zich verzetten wat ze met haar
van plan waren. Verteld worden wat ze moest dragen ging tegen haar gevoel in
zag zichzelf al in gedachten in een tandartsstoel zitten terwijl ze werd
opgemaakt.
‘Kom binnen’, zei de vrouw.
’Ik ben Hilary. Hoi Vanessa, leuk je weer te zien.’
‘Hoi schat.’ Vanessa kuste
Hilary hartelijk. ‘Dit is Elsa, die een make-over nodig heeft, en dit is Bron,
een fantastische kapster. Ze heeft de kleine Elsa in een Audrey Hepburn
veranderd. Vind je de pony niet énig staan?’
‘Je hebt prachtige grote ogen,
Elsa. Of ben je gewoon bang?’.
Elsa lachte, deels omdat
Hilary de spijker op de kop sloeg en deels omdat het haar beleefd leek.
Hilary ging hun voor naar
een grote kamer vol zonlicht. Aan één kant van de kamer stond een rij spiegels
en een enorm kledingrek. Bovendien waren er, in Elsa’s ogen, genoeg sieraden om
een middelgrote marktkraam mee te vullen. Verder naar achteren stond een
toonbank, met een paar planken erboven waarop diverse soorten hoeden lagen
uitgestald.
‘En, zou Elsa een lentetype
zijn?’ vroeg Bron. ‘Ik dacht zelf een herfsttype.’
Hilary schudde haar hoofd.
Die indeling gebruiken we niet alleen meer. Veels te beperkend. En een andere
gouden regel: nooit een voorspelling doen. Maar ik begrijp precies wat je
bedoelt.’
Hilary was zo iemand die
mensen op hun gemak kon stellen terwijl ze hen voortdurend tegensprak.
Ze loodste Elsa verder de
kamer in, waarmee een snelle vlucht onmogelijk werd, en toverde toen als een
goochelaar met duiven een wolk van witte gewaden uit de kast. ‘Iedereen die
commentaar wil leveren op Elsa’s kleurenpalet moet zo’n gewaad dragen om te
voorkomen dat de kleur die hij draagt het resultaat beïnvloedt.’
‘O, absoluut, ‘zei Vanessa.
‘Dit is zo leuk. Ik heb bijna zin om opnieuw een kleurenanalyse te doen.’
Even later werd Elsa voor
haar gevoel omringd met tandarts patiënten en toen ze zelf in de stoel zat
voelde ze er ook een.
‘Vertel eens, heb je eigenlijk
wel eens make-up op? Goed zo dan hoef ik het tenminste er niet eerst af te
halen’, zei Hilary
‘Ik kan niet wachten om je
in een kleur te zien kind’, zei Vanessa. ‘Zwart past helemaal niet bij je, vind
je ook niet Hilary?’
‘Misschien niet maar we
zullen kijken welke kleuren je goed staan’. Hilary zweeg even zodat ze zeker
was van ieders aandacht.
‘Vanessa is de ideale
klant. Ze heeft altijd haar kleuren waaier bij zich als ze gaat winkelen’, zei Hilary
triomfantelijk.
‘Ja, wat heet het voor zin
om voor een advies te betalen als je het vervolgens niet opvolgt?’
‘Maar goed zullen we dan
met Elsa beginnen?’
‘Oké’. Hilary had iedereens
aandacht weer. ‘We kijken eerst naar de vrouw en dan naar de kleding. Dus we zeggen:
Ze is aantrekkelijk… o, wat een mooi jasje. En niet: Wat een geweldig jasje,
zonder naar de vrouw te kijken die het draagt’.
‘Ik denk dat ik het begrijp',
zei Elsa, ‘maar ik wil juist liever niet gezien worden. Zijn er ook kleuren
waarmee je opgaat in de achtergrond?’
‘Dacht ik het niet,' zei
Vanessa, ‘en als ze er wel zijn mag je ze niet dragen. Waarom zou een mooi
meisje als jij niet gezien willen worden?’
Hilary, die zag dat ze zich
ongemakkelijk voelde, nam het over.
‘Vanessa kan die felle
kleur dragen omdat het geraniumrood is en niet brievenbusrood. Jullie zullen
wel denken dat ik gek ben dat ik op zulke nuanceverschillen let.’
‘Nee hoor’, zei Elsa,
eindelijk met haar aandacht erbij. ‘Ik weet precies wat je bedoeld Ik heb ook
constant met dat soort kleine verschillen te maken.’ Ze was opeens geïnteresseerd
en ging rechtop in haar stoel zitten.
‘Ik snap ook wat je bedoeld,'
zei Bron, ‘Als je voor iemand een goede haarverfkleur uitzoekt, kan een klein
verschil in tint rampzalig uitpakken. Je kunt er zo twintig jaar af of bij tellen.’
Hilary keek haar aan. ‘Oké,
Elsa, blijf zitten, dan zullen we een paar dingen uitproberen. Zodra we de
kleuren weten gaan we het over de stijl hebben. Het is toch doodzonde dat
iemand die prachtige mooie kleren maakt altijd in van die oude zwarte broeken
rondloopt.’
‘We moeten nu aan het werk’.
Ze pakte een lap stof en
legde die over Elsa’s schouder. ‘Wat vind je hiervan?’
Elsa keek naar de stof.
‘Mooi’, zei ze naar waarheid.
‘Goed, ik ook’, zei Hilary.
‘En deze dan?’
Kleur na kleur werd over
Elsa’s schouder gelegd. Daarna werden de kleuren over elkaar gedrapeerd, de een
over de ander. Sommige combinaties stonden verschrikkelijk, anderen brachten Elsa’s
gezicht tot leven. Ze volgde alles aandachtig, en tot haar schrik een verbazing
kreeg ze er plezier in. Ze besefte dat ze zich niet meer hoefde te verzetten.
Misschien zat er toch meer in die kleurenanalyse dan ze had gedacht.
‘Zeg eens, Elsa, wat
gebruik je normaal aan make-up?’
‘Niet zoveel. Het
gebruikelijke. Beetje mascara, lipgloss. En soms wat oogschaduw.’
‘Kleur?’
‘Bruin.’
Hilary schudde haar hoofd.
‘Mag ik je opmaken?’
Elsa zuchtte. ‘Oké, vooruit
dan maar.’
Twintig minuten later werd
het witte gewaad weggetrokken en haalde Elsa opgelucht adem. ’O, mijn God,
nooit geweten dat ik er zo uit kan zien! ’Ze had ineens het gevoel dat ze met
haar nieuwe kapsel en geweldige make-up en gehuld in haar eigen creatie
misschien wel klaar was om naar het bal te gaan.
“Ik heb aantekeningen
gemaakt van alles wat ik heb gebruikt’ begon Hilary ...
Dit zijn fragmenten uit Wedding
Season door Katie Fforde.
Een Roman met geweldige humor en luchtig van toon.
Sarah Stratford is een weddingplanner met
een geheim: ze gelooft niet in de liefde. Althans, niet voor zichzelf. Ze heeft
het bovendien veel te druk voor een relatie, want over twee maanden moet ze op
één en dezelfde dag twee bruiloften regelen: de belangrijke en opvallende
bruiloft van een beroemdheid en de bruiloft van haar zus, die wel een heel
eisenpakket heeft maar geen budget. Gelukkig kan Sarah rekenen op de hulp van
haar vriendinnen Elsa, een verlegen maar geweldige ontwerpster, en Bron, een
getalenteerde kapper. De drie vrouwen steken al hun energie in het werk en er
blijft geen tijd over voor romantiek of liefde. Maar terwijl de bruiloft(en)
van het jaar steeds dichterbij komen, blijkt de liefde toch minder voorspelbaar
dan gedacht.
De foto's zijn van Art of Image.
Ik werk deels met analyse systeem en de dierproefvrije make-up van Art of Image, maar hoofdzakelijk door mezelf om aan de klant een krachtige voelbare kleurenanalyse tegeven voor een innerlijk en uiterlijk herstel en prachtige uitstraling. Openbaar jouw eigenheid!
De foto's zijn van Art of Image.
Ik werk deels met analyse systeem en de dierproefvrije make-up van Art of Image, maar hoofdzakelijk door mezelf om aan de klant een krachtige voelbare kleurenanalyse tegeven voor een innerlijk en uiterlijk herstel en prachtige uitstraling. Openbaar jouw eigenheid!












